Szkocja
2016
Notatki z podróży do Szkocji, 27-30
sierpnia 2016
![Back](back.gif)
|
Ostatnie zmiany: 30 sierpnia 2016
|
Podróż
powrotna
Z hotelu na lotnisko miałem tylko kilka kroków, może 2 minuty na
piechotę. Najpierw wizyta na lotnisku w Tesco, aby wydać szkockie
papierowe funty. Kanapka i jakieś słodycze załatwiły sprawę. Potem
podążając za róznymi tajemnymi znakami dotarłem do strefy dostępnej
tylko dla wybrańców z kartami pokładowymi. Bez czekania w kolejce
wpadłem w łapy ludzi którzy wszystko widzą, nawet to co niewidoczne.
Szczególnie niebezpieczny w takich sytuacjach jest pasek przy
spodniach. Pozbawiony go mogłem udać się w dalszą drogę. Uznawszy mnie
za mało niebezpiecznego głupiego Jasia, z opadającymi spodniami,
przepuścili przez bramkę z kolorowymi światełkami, głównie czerwonymi i
zielonymi. Zielone pozwala przejść przez wszystko, ważne aby było tego
zielonego odpowiednio dużo. Niebezpieczny pasek został zdezaktywowany
promieniami Roentgena w czarodziejskiej skrzyni i zwrócony mi wraz z
pozostałym dobytkiem. Moja godność głupiego Jasia powróciła na właściwe
miejsce, gdy moje dobra doczesne wróciły na swoje miejsca w tobołkach,
a spodnie uzupełnione paskiem przestały mi ubliżać, że nie potrafię ich
utrzymać na właściwej dla nich części ciała.
Aby dostać się w pobliże bramek wyjściowych do samolotów, to trzeba
przejść od stanowisk kontroli bagażu przez labirynt w części handlowej.
Człowiek musi przeciskać się między półkami z różnymi luksusowymi
towarami i stoiska z alkoholem. Można po drodze poddać się i ponieść
żądzom popatrzenia na te towary, a może nawet zakupu, za ceny zupełnie
nieracjonalne w innych miejscach. Można też próbować zastosować metodę
na głupiego Jasia, który musi odbyć podróż nie oglądając się na nic,
nie zwracając na wszelkie pokusy czyhające na niego na każdym kroku. Ja
zastosowałem tę drugą metodę i ze spuszczoną głową, patrząc tylko pod
nogi, nie zawsze swoje, świńskim truchtem przebiegłem slalomem przez
ten diabelski las pełen błyszczących pokus, kłujących w oczy tysiącami
lśniących odbłysków. Moja odporność została nieco zachwiana, gdy
wpadłem na aleję z różnymi barami i restauracjami. Mój wzrok powędrował
mimowolnie po kartkach z wystawionym menu. Chwila wahania i szybka
kalkulacja ile jeszcze zostało mi metalowych funtów. Zdążyłem jednak w
porę otrząsnąć się i wspomnieć to co jeszcze niedawno kupiłem do
wypełnienia żołądka, a poki co obciążało mi plecy. W miarę potrzeby
mogę szybko zmienić miejsce pobytu kanapki z pleców na żołądek za
pośrednictwem zębów.
Gdy przebrnąłem przez wszelkie zagrożenia czyhające na podróżującego
tanimi liniami lotniczymi nędzarza, znalazłem się w hali wypełnionej
miejscami do siedzenia, gdzie podróżni zajmowali siedzące miejsca w
boksach startowych. Wszędzie było pełno monitorów informujących, czy
mają się już gotować do Wielkiej Pardubickiej w kierunku bramek. Na
monitorach numery bramek nie były podane, była tylko informacja,
o której godzinie te numery się pojawią. Planowy odlot mojego samolotu
powinien odbyć się o 16:55. Na monitorze podana była informacja, że
numer bramki pokaże się o godz. 16:15. I rzeczywiście, numer pokazał
się punktualnie o 16:15. Na ten widok pośród tłumu wypełniającego halę
część osobników zaczęła wykazywać mocno nerwowe zamieszanie, szybkie
zbieranie podróżnych rupieci i start w kierunku bramki nr 07C. Potem
sprint długimi korytarzami, kilka ostrych zaktętów podrodze i oczom
ukazała się meta w postaci otwartych drzwi do wyjścia do samolotu,
który stał na placu przed budynkiem. Jeszcze tylko ostatnia przeszkoda,
trzeba było wyciągnąć kartę pokładową, dokument i jeeeeest - meta
osiągnięta. Jeszcze tylko kilka kroków i mogłem po schodkach wdrapać
się na podium, tyle że od zadniej strony samolotu. Byłem tam pierwszy.
Przywitał mnie niedogolony, ale za to dobrze odżywiony stewart i z dumą
mogłem z góry spojrzeć na peleton podążający w kierunku wolnych miejsc
za liderem, czyli mną. Od tyłu byłem pierwszy, dumny z siebie. Miałem
miejsce 29D. Wszystkie schowki w okolicy stałym otworem przede mną i
moim bagażem. Mogłem swoją walizę wsadzić gdzie tylko chciałem. Jakież
to przyjemne uczucie. Potem pozostało już tylko oczekiwanie na
wypełnienie pozostałych miejsc. Wszystko poszło sprawnie, bo tłum nie
był stłoczony przy wejściu do samolotu, ale był rozproszony na długich
korytarzach między halą poczekalni a bramką. Z tyłu peletonu pozostały
osoby z małymi dziećmi i wózkami. Miało to tę zaletę, że osoby te
wchodziły do samolotu jako ostatnie i nie blokowały przejść. Nieźle
wszystko pomyślane. Gdy samolot wypełnił się, to szybko zawartość
została zamknięta, dobrze natleniona chłodnym powietrzem co by nie
zepsuła się po drodze i samolot przed czasem ruszył na pas startowy.
Większość trasy trwałem w hibernacji lotniczej. Upływ czasu pozostał
poza moją kontrolą, bo nie wziąłem ze sobą zegarka, a komórka była
wyłączona. Próbowałem w najbliższej okolicy wypatrzeć jakiś dostępny
naręczny zegarek, ale i tak nie wiedziałem jaki czas jest na nim
prezentowany - polski czy brytyjski. Czasy te różnią się o godzinę. Gdy
samolot dotknął ziemi, spowodował przy okazji nieco głębokich okrzyków
"ooooch" z powodu kilku dziarskich podskoków przy predkości 300
kilometrów na godzinę. Potem tylko ostre hamowanie hamowanie do
bardziej ludzkiej prędkości przejazdowej i dojazd do budynku. Szybkie
otwieranie luków, wygrzebywanie bagaży i można było wreszcie dotknąć
prawdziwej, polskiej ziemi. Potem już nie jako głupi Jasio, ale jako
dostojny polski obywatel dumnie pomaszerowałem z giermkiem na kółkach i
zamkiem szyfrowym do miejsca, gdzie przywitał mnie strażnik graniczny.
Popatrzył, czy dobrze wyszedłem na zdjęciu w dowodzie osobistym,
zeskanował go jakąś diabelską maszyną i wręczył mi szacowny dokument.
Wszystko to w interesie moim i mojego bezpieczeństwa. Mogłem już
legalnie podążyć w kierunku wyjścia oznaczonego zielonym kolorem
"NOTHING TO DECLARE", po drodze robiąc rachunek sumienia, czy wszystkie
rzeczy w moim bagażu są prawnie dozwolone w Polsce, udając że czuję się
pewnie, omijając spłoszonym wzrokiem celników, co by wzroki nie
skrzyżowały się i nie sprowokowały celnika do zajrzenia do moich
bagażów. Moje tłumaczenia co mam w bagażu i po co, mogłyby doprowadzić
mnie do trudności w wiarygodnym wyjaśnianiu wszystkiego. Mógłby
zapytać, co to za cukierki, skąd je mam i dlaczego każdy jest inny? No
i miałbym sporo kłopotów, aby w pełni to wszystko wyjaśnić, przy tym
nie kłamiąc. Zacząłbym plątać się w zeznaniach mylić daty, miejsca,
ludzi. A do czego to prowadzi, to wiadomo. Przecież w więzieniach
siedzą sami niewinni. Dzielnie przebrnąłem przez ten ostatni,
stresujący etap i wydostałem się na wolność. Znalazłem się po stronie
tych, co są wolni, po tej stronie gdzie dawniej stało ZOMO.
Była nadzieja, że zdążę na autobus z Modlina do Olsztyna. Zdążyłem po
odczekaniu na lotnisku prawie dwie godziny. Przez chwilę jednak
pojawiła się wizja autobusu odjeżdżającego beze mnie. Dwadzieścia minut
przed planowym odjazdem autobusu skusiłem się na kupno hot-doga. Gdy go
już dostałem, zostało mi do odjazdu 15 minut. No i z hot-dogiem w
garści, gubiąc z niego prażoną cebulkę podreptałem w modlińską ciemność
w kierunku, w którym wydawało mi się że jest przystanek. Jednak moje
obserwacje sprzed trzech dni niekoniecznie musiały mi dawać dobre
wkazówki w pomrocznym błądzeniu między budynkiem lotniska, a
przystankiem. Gdy udało mi się po wydostaniu z parkingu zobaczyć rondo,
to wiedziałem, że idę we właściwym kierunku. Właściwie to dalej już nic
ciekawego się nie działo - autobus przyjechał, dowiózł mnie na miejsce,
WiFi w autobusie cały czas działało, kawa była gorąca. Po prostu nudy.
|